Service van Bud Spencer

Zomaar een strandtent zoals zovelen. Klein tentje, verbazingwekkende kaart voor zes vierkante meter en een terrasje. Je zal er maar dag in dag uit staan. Iedereen geniet lekker van de zon en het strand en jij staat daar als een ingeblikt sardientje croque monsieurs te maken.

Dus als ik ga bestellen verwacht ik de gebruikelijke Franse service: niet al te vriendelijk en vooral niet de moeite doen om mijn houtskolen Frans te begrijpen (want allo, allo, als toerist doe ik natuurlijk mijn stinkende best om als echt Française over te komen. Dat lukt soms blijkbaar best aardig want ik kreeg al een klantenkaart van de plaatselijke supermarkt aangeboden, en een paar dames vroegen me op straat de weg maar dat is een ander verhaal).

Tot mijn grote verrukking word ik super vriendelijk te woord gestaan door een Franse man, type Bud Spencer. En naast hem een soort Louis de funes, qua looks dan. Rustig hoort hij mijn bestelling aan, houdt me alle opties voor qua salade dressing, geeft wat extra servetjes voor de kinderen, antwoordt in begrijpelijk Frans en gooit er wat Engels doorheen om zeker te weten dat we elkaar echt begrijpen. En alllemaal even aardig, gezellig en het belangrijkste: de mannen hebben er plezier in. Het afhaaltentje doet zelfs aan bediening aan de plastic Ola tafeltjes. Wat nou nummertjes en kom het zelf maar halen. Dit is service met een grote S! Ole!

Twee dagen later zijn we er weer. Even wat drinken gehaald bij Bud en zijn vrolijke compagnon en weer vertrek ik blij. Omdat onze dochter jarig is gaan we uitgebreid lunchen bij een andere strandtent. Als ik wil betalen ontdek ik tot mijn grote schrik dat mijn portemonnee niet in mijn tas zit. Hij ligt ook niet bij onze spullen op het strand. Als ik met mij telefoon in mijn hand sta om de hele handel te blokkeren, komt er een Nederlandse man voorbij die vraagt of ik Wendy heet. Wat blijkt: mijn eigen Bud heeft hem gevraagd om naar mij uit te kijken omdat ik mijn portemonnee heb laten liggen. Ik ren naar de toonbank en de vier vuisten begroeten me opgelucht. En ik zou ze het liefst om hun nek vliegen. Een drankje willen ze wel maar van een kleine beloning voor hun eerlijkheid willen ze niet weten. Hij meldt nog wel even trots dat zijn dochter in Maastricht studeert. Misschien komt hij wel een keer bij ons op de koffie, Eindhoven is om de hoek.

Dus: ik ben fan! Inspiratie opdoen? Even een retourtje Saint Agulf boeken. Het is het laatste strandtent voor de brug van hotel van der Valk 🙂

 

Geschreven door

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Bericht